سلام. امروز مانده ام چه بنويسم. از او كه هميشه مي داند دوستش دارم.
از من كه هميشه انتظار بودنش را دارم...اما نه
به سال نو نزديك شده ايم...خيلي خيلي نزديك
دوست دارم بداني دوستت دارم آسموني خوبم. و بهار با تو معنا دارد .
..
اول يه ترانه از استاد گلرويي به مناسبت سال 87 مي گذارم
و ... ترانه ي خودم رو كه براي ايشون نوشتم به حضور استاد خوبم و شما تقديم مي كنم. باز هم دوستت دارم...تكراري نيست...هست؟
پل عابر پياده ( یغما گلرویی )
( از مجموعه ي پرنده بي پرنده )
روی جدولِ شکسته ، یه پسربچه نشسته
گُلای سُرخُ گرفته توی انگشتای خسته
تو چشاش ستاره مُرده ، سه روزه هیچی نخورده
سر رسیدنِ بهارُ کسی یادش نیاورده
«ـ آقایون ! خانوما ! گُل !
سهمِ منم از آدما ! گُل ! »
آدما تو فکرِ عیدن ، فکرِ یه ماهی سفیدن
اونا از تو ماشیناشون ، هیچ صدایی نشنیدن
دیگه شب از راه رسیده ، غنچهی غروبُ چیده
از پسر بچهی خسته هیچکسی گُل نخریده
پُلِ عابرِ پیاده تنها جای اَمنِ خوابه
رو لبِ اون پسر اما یه سوالِ بیجوابه:
«ـ ای خدا چرا نمیشه این گُلا یه لُقمه نون شه ؟
جای خوابِ من تو ابرا ، روی بامِ آسمون شه ؟ »
پسرک ! موقع خوابه ، وقت یه رؤیای نابه !
فردا که بیدارشی از خواب ، عیدیِ تو یه جوابه !
صُب شده اونورِ شیشه ، پسرک بیدار نمیشه
انگاری تمومِ عمرش توی خواب بوده همیشه
گُلا پژمُرده وُ پَرپَر ، روی پُل ریخته کنارش
خیره موندن به خیابون اون چشای بیقرارش
هنوزم رو پُل خوابیده ، با چشای باز تو بارون
تو مرخصیِ عیده ، پاسبون این خیابون...
(غزل بگو...) پيشكش به استاد يغما گلرويي
وقتي ترانه خونمون بازي رو دست شب سپرد
وقتي كه اسم شاعرا تو ليست قصه خط مي خورد
نوشتن از سياهيا كالاي ممنوعه شدن
سپيده رفت ، غصه رسيد ، واژه ي مهربوني مرد
يه مشت صداي فله اي ، تاجراي غزل فروش
رو زخم سرد زندگي ، اينم شده يه جور روپوش
حذفي واژه هاي سرخ ، تو قانون زنده به گور
شاعر بيداري شب ، رخت ترانت ُ بپوش
صد تا غزل قربوني ِ يه اسم تب دار شده بود
شعراي دست دومم صد دفعه تكرار شده بود
بارون نشيم تو اين كوير ، دور دلُ خط بكشيم
دشت شقايقا پر از، سيماي خاردار شده بود
سر زدي از پشت غزل ، مث يه واژه بي بدل
جغد سياه شعر ما ، پر زد و رفت از اين محل
شاعر فصل برده گي ، قافيه دارِ شب شكن
اي تو اميد خوندن و ، واژه به واژه بي دغل
از دل مردم بنويس ، ساقي ِ شعراي بهار
عدالت ُ ورق بزن ، تو كوچه باغ انتظار
جاي ترانه گريه كن ، از همه دنيا گله كن
رو زخم اين ترانه ها ، قافيه هاي نو بزار
نگار...
