زندگي

عجب از رسم من و تو که هميشه آس وپاسيم 

که هميشه مبتلا به يه دروغ بي اساسيم

 عجب از غربت روزام که هميشه موندگارن

هميشه جوون ميمونن ميل کهنگي ندارن

ما مسافريم به قصد غم عشق وشهر حسرت

آدماي بي محبت که ندارن سر صحبت

يکي با دستاي خالي تووي روياي بهشته

کسي همبازي  مرگه که کم وکسري نداشته

کي ميگه زندگي سخته کي ميگه دنيا سرابه

 کي ميگه قصر طلايي تووي رويا تووي خوابه

من و تو هر چي نباشيم تووي جاده هم زبونيم

 دلامون زنده به عشقه ما  تو فکر آسمونيم

ميدونم عاشقي سخته ولي باز تو عاشقي کن

 رسم قصه ها رو بشکن توو حقيقت زندگي کن

بگذر از تلخي روزات اگه گاهي ميشي تنها

از تو بي نشون ترم من ولي با اميد فردا

شب ِ بي تو

شب مي رسد از راه . آنگونه كه تو نمي داني!

شب مي رسد و غم سوغات يك روز زخمي ام مي شود.

لالايي مادرانه خوابم نمي كند.

حالا ديگر عطر حضور تو نيز مستم نخواهد كرد.

مي پردازم به دلتنگي كوچه هاي بعد از تو ، و پنجره ي شكسته ي غرورم.

حرمت عشقت هنوز آنقدر هست كه له نشود زير خاطرات بدي كه برايم بجا مي گذاري.

من ساده ي ساده..تو فريبم مي دهي باز!

مي رسد از راه ، شبي ديگر . مي رود باز روزي كه لحظه هايش

همه در حسرت بودنت سپري شدند.

مي رود چونانكه تو مي روي.. مي رود بي اينكه پشت سرش را سرك بكشد.

شب مي رسد...تو مي روي

اين مي آيد ، آن مي رود. من مي روم.

مي روم تا بار ديگر غربت شب را اندازه بگيرم. جاده ها را پر كنم از اميد ديدارت.

و خواب را به ميهماني چشمان تو دعوت كنم.

شب به خير آرزوي جاودانه ي من.!

باز هم در انتظار بهار...

بهار برای بهاری که خزان نخواهد داشت

..........

اي بهار سبز سبز سبز

با شكوه گرم و دلپذير         قلب و دل فداي نام تو

                                                                                                                                                     اي غزلسراي بي نذير

اي سراب عمر و خواب خوش      

بهترين ِ لحظه هاي شاد

اوج حسرتم كه آمدي

                           غم به چهر ماه تو مباد

آمدي و شهر عاشقي          شد بهار سرزمين ما

اينك آرزوي قلب توست      آرزوي آخرين ما

شعرهاي دلپذير تو

                         خاطرات خوب و ساده است

چون صبوح شهر عاشقان

چون شراب عشق و باده است

آمدي و پر كشيد و رفت

                             غصه هاي گريه دار من

پس بمان كه عاشق توام

                             اي تو يار بي قرار من...

تقدیم به بهار سبز و جاودانه ی من

بهار من

برای فرشته ای که سرشار است و خاموش

                              بهار من

             پشت این پنجره یک عالمه عشق است و بهار...     

                 انتظار، شب تار

             به دلم حسرت خوابیدن اجرام مه آلود غبار...

                با وقار، سازگار...

             بوی می، سبزی برگای صنوبر و شراب         

              و گلاب، چه خراب

           می کشد عطرسپیدار ز خورشید نقاب

              با شتاب، مست و خواب ... 

               ماه من گم شده دربیشه ی اشعارزمان        

                  اصفهان، بی نشان

               غوطه ور درشب مهتاب بلندای جهان        

                   آسمان، مهربان ...

             آشنا با سخن نامده از باد صبا

               روشنا،  بی ریا

             بیش وکم هرورق ازخاطرمن یاد خدا

                    چه نوا، دلگشا

               تو اگرآمده ای ماه شوی، متهمی ساغرجم       

                    لاجرم،  چه ستم

               محو تاریکی اشباح شب شوم و ظلم  

                    به مجازات قلم، مرگ تدریجی وغم

             من اگر اشک شوم دیده ی خونین جهان

                توبدان، کاروان     

             ازسرمستی پیمانه که نه، زلف پریشان مهان

                    گلرخان  عارفان  

                سنبل و سوسن و سنجاقک خورشید نماز

                     برفراز سروناز

               ساغي از باده ي بي يار پريشان شده باز

                     بنواز، وبساز