يك لحظه ترديد

يك لحظه ترديد

در شب كه بوسه مي زد  نقشي به رنگ ترديد

من پر كشيدم  از  تو   قلب ترانه لرزيد

دور از طراوت شب  تصوير خواب تكرار

بندي گسستم از خود اما شكستم انگار

يادم نمي رود هيچ  بگذشتم از دقايق

در مرز عقل و احساس دور از نگاه عاشق

دردي كه در دلم بود  باز آمد از گذشته

در اين شكسته خاطر  اين خاطر شكسته

هنگامه ي گذشتن  يك لحظه برنگشتي

از پيكر شكسته  آيا تو هم گذشتي؟

من زيستم بدورت  دور از نگاه خورشيد

پايان ولي ندارد   اين ديو سرد ترديد

بگذار تا دوباره  از آسمان ببارم

هيچم نشان عشق است  من ريشه در تو دارم

سراب

                                                     سراب

سراب كهنه ام ، دوباره بشكوف

و عطر خاكستر رنگ رفتن را دوباره بساز

كنار همان بستر هميشگي

كه هيچ كس نيست لايق آنجا

بساز سرود رفتن مرغان مهاجر را

در آن سوي لبخند نامرئي ماه

تو كه البته...

نمي بيني شايد

اما تلاطم چشمهاي خسته از باران

دوباره موج مي زند به سوي ساحل رفتن

تو ، اي سراب كهنه اي

كه رفتنت با آمدنت چندان فرقي نداشت

حالا كه پاي سفر نموده اي

بخوان از ترانه هاي سنگين قصهً شوق

كه هدر كرديم در تك و توكي از لحظه ها

بخوان كه بودند در ميان كاج هاي بي احساس

چندين صنوبر پا در ميان نهادهً خوش

رفتن اگر چنين زيباست

در خواب آرزوهاي كودكيم

روزي ببينمش اي كاش...

مياي

مياي              

مي دونم يه روز مياي نگار من

فرشته ي شباي انتظار من

يه روز مياد كه ما دو تا يكي بشيم

تموم ميشه شباي بي قرار من

مياي تو آسمون دل پا مي زاري

غروب غصه هامو تنها مي زاري

تو لحظه ي سبز ستاره مي رسي

شباي خيس حسرتو جا مي زاري

تو مي رسي به قلب سرد بي پناه

غرق نگاه تو مي شه چهره ي ماه

به حرمت عشق تو اين ترانه ها

رها مي شه قافيش از بار گناه

دکتر افشین یدالهی

به چه قیمتی دلم رو به نگاه تو سپردم

چه فریب تازه ای از رسم کهنه تو خوردم

من چه ساده آرزومو گفتم اما نشنیدی

تو صداقت دلم رو یا نخواستی یا ندیدی

حیف از اولین ترانه این سکوت آخرینه

خواستن ونخواستنی نیست آخر قصه همینه

تلخه اما دل زخمی مرحم بیکسی میخواد

سخته اعترافش اما دلم از پا دیگه افتاد

بعد از این ترانه های عاشقانه هم فروشی

چند تا حرفو کمی حسرت نه غمی نه جنب وجوشی

دکتر افشین یداللهی

حس بارون

                                 حس بارون

سرود رفتنو نساز                  اي كه هميشه با مني

تو حس بارونو بفهم              وقتي كه گيتار مي زني

فرشته ي شهر غمي             با دل باغچه آشنا

تو اون سراب كهنه اي            يه غربت بي انتها

بيا دوباره طي كنيم               جاده ي نامرئي ماه

مثه يه سايه گم بشيم           تو لحظه ي داغ نگاه

گوش بده لحظه ميگذره          تنها من و تو مي مونيم

عجيبه كه ما آدما                  هميشه از غم مي خونيم

شايد كه باروني باشه            شباي خيس جاده ها

بخون تو از ترانه هام              تو لحظه هاي بي صدا                                                       

تقديم به تنهاييت

                       تقديم به تنهاييت

  باراني ات شده ام ، در تنهايي سرودهً خويش

      باراني ات شده ام ، شايد تا انتهاي ظلمت شب

           وباز آسمان بارانيست

  دروغ نمي گويم ، قلبم دروغ بلد نيست

  تو ، لحظه لحظه هاي سبزت ، هميشه سرشار بوده است

  چگونه خزان شدي

  شكوه نگاهت ، عطر آرامش را هديه مي داد

  هميشه...

      چه شد كه اينك من...

  بايد بيايم... و دستهايت را

  پرواز بدهم

  اگر نبود غروب مبهم عشق

  رسيدن ، معني نداشت

  بدون فاصله ، عشق بي رنگ است

  حالا تو بگو فرشته ً شهرعشق

  آيا تو نيز بارانيم مي شوي؟

  گاهي؟

یغما گلرویی و شادمهر

عکسهای یغما گلرویی با شادمهر

اطلسی هایی تر

عکس های سهراب سپهری

برای دیدن عکسها با اندازه ی واقعی روی آن کلیک کنید.

خداحافظ

اینم یکی از اشعار آقای فرزاد حسنی

خیلی قشنگه...

خداحافظ همین حالا

همین حالا که من تنهام

خداحافظ به شرطی که بفهمی تر شده چشمام

خداحافظ کمی غمگین

به یاد اون همه تردید

به یاد آسموني که منو از چشم تو می دید

اگه گفتم خداحافظ

نه اینکه رفتنت سادست

نه اینکه می شه باور کرد دوباره آخر جادست

خداحافظ واسه اینکه نبندی دل به رویاها

بدونی بی تو و با تو همینه رسم این دنیا